در سال هاي اخير نقدپذيري عکاسان و جامعه عکاسي بسيار کم تر از گذشته شده است و در نتيجه نوشتن نقد براي نمايشگاه ها و آثار عکاسي سخت شده است. حضور وب لاگ ها و سايت هاي شخصي اين امکان را براي عکاسان و دوست داران عکاسي فراهم کرده تا نظرات خود را بنويسند اما گاهی اوقات نوع ارايه نظرات برخي دوستان, موجب توهين و اهانت به همکاران شده است. نقد عکس و آثار هنري به معني مخالفت و يا کوبيدن آثار نيست. نقد مي تواند در موافقت و همراهي با اثر نيز باشد. در نقد عکس متن اثر بايد در نظر گرفته شود نه شخصيت و روابط هنرمند. اين چند خط مقدمه ای است بر نقد مجموعه عکس "مثل هر روز" شادی قديريان.


مجموعه "مثل هر روز" شادي قديريان, شباهت هايي به مجموعه قبلي عکاس, "زنان قاجار" دارد. استفاده از زنان با پوشش دوره قاجار و در دست داشتن وسيله هاي امروزي هم چون نوشابه, گيتار و... در مجموعه قبلي و پوشش سنتي چادر ودر دست داشتن وسايل منزل در مجموعه جديد. اگرچه عکس هاي زنان قاجار با آميختن نشانه هاي مختلف توانست با ساختارشکني زماني, نوعي واقع گرايي و رياليسم را در عکس ها ارايه کند, عکس هاي جديد نشانه هاي امروزي را با هم تلفيق کرده تا به بيان واقعيت هاي ديگر جامعه بپردازد اما عکس ها دور از واقع گرايي هستند و عکاس با توسل به زيبايي شناسي تصويري, جامعه سنتي زنان را با بدبيني ارايه کرده است.شايد حضور بيشتر و عميق تر در بين اين قشر از زنان جامعه مي توانست درک بهتري از نوع زندگي سنتي و مذهبي مردم به عکاس بدهد و او را در ارايه بهتر آثار کمک کند و از اين راه به ارتباط واقعي تري بين نشانه هاي عکس ها-مذهب, سنت و ابزار خانه داري- برسد.
احترام گذاشتن به زندگي سنتي زنان جداي از تلاش براي متمدن کردن آن هاست. عکس هاي شادي قديريان نيز تلاشي در اين زمينه نمي کند و تنها طنزي صريح و آزار دهنده از زندگي سنتي زنان ايراني است. در اين عکس ها زن سنتي ايراني تحقير مي شود و خود را در پس لوازم منزل پنهان مي کند. استفاده از چادر نماز که زنان بيشتر در منزل و يا هنگام نماز از آن استفاده مي کنند و بافت آن, به تصويري شدن عکس ها کمک کرده است و فضاي تند عکس ها را کمي ملايم کرده, اما از تندي مفهومي آن ها نکاسته است.





از تاريخ هويتي عکس ها سال ها گذشته است. در جامعه اي که زنان در فعاليت هاي مختلف اجتماعي, فرهنگي, ورزشي, سياسي و... حضور فعالي دارند- هم چون خود عکاس- اين عکس ها کم تر معني پيدا مي کنند. شايد اگر عکس ها قبل از دو دهه پيش توليد مي شدند به واقعيت نزديک تر بودند تا الان. از طرفي عکس ها اين فکر را در سر مي پرورانند که عکاس نيم نگاهي به بازار خارجي و جلب نظر گالري ها و مشتريان غربي نيز دارد. راه رفتن در مسيري که غرب نسبت به دنياي اسلام و زندگي سنتي مسلمانان ايجاد کرده است دليلي بر غناي هنري آثار نيست. نقد وبه طنز کشيدن جامعه سنتي جداي از تحقير و توهين به آن است و عکاس مجموعه "مثل هر روز" به نقد اين جامعه نپرداخته است.
عکس ها ترکيب بندي زيبا, ساده و ميني ماليستي دارند. تمام عکس ها, هارموني منظمي دارند و از رنگ و بافت به خوبي استفاده شده تا يک عکس زيبا از نظر بصري خلق شود, اما اين زيبايي بصري کمکي به تعديل مفهوم تند و غيرواقعي عکس ها نکرده است.