۰۷ خرداد ۱۳۸۶

عباس مومانی عکاس ۳۳ ساله خبرگزاری فرانسه در شهر رام الله فلسطین از ناحیه سر مجروح شد. مومانی توسط گلوله پلاستیکی شلیک شده از سوی سربازان اسراییلی در روستای  بلین کرانه باختری زخمی شد. او در حال پوشش تظاهرات هفتگی جمعی از فعالان صلح, فلسطینی ها و اسراییلی ها در اعتراض به ساخت دیوار حایل در کرانه باختری بود که با اصابت گلوله به به سرش مجروح شد.

 

 

 

Agence France Presse photographer Abbas Momani, 33-years-old, walks towards an ambulance after being injured in the head by a rubber bullet fired by Israeli troops in the West Bank village of Bilin as protestors gathered to take part in the weekly rally against the building of the Israeli controversial separation barrier, 25 May 2007. Hundreds of foreign peace activists, Israelis and Palestinians demonstrate at least once a week in Bilin against the barrier being built in the West Bank. Israel justifies its massive barrier, made of electric fencing, barbed wire and concrete walls, by saying it needs to stop potential attackers from infiltrating the country and settlements in the West Bank. In 2004, the International Court of Justice issued a non-binding ruling that parts of the 650-kilometre (410-mile) barrier criss-crossing the West Bank are illegal and should be torn down. Israel has vowed to complete the project.  AFP PHOTO / STR

۰۳ خرداد ۱۳۸۶
ممد نبودی ببینی شهر آزاد گشته
هر وقت این آهنگ را می شنوم ناخودآگاه بغضم می گیرد.        کو جهان آرا.
می گویم آهنگ, چون تم موسیقیایی این نوحه است که بسیار تأثیرگذار است. من آن را  موسیقی می دانم نه نوحه. موسیقی که با ضرباهنگ سینه زنی ریتم می گیرد. موسیقی که مرا به خرمشهر می برد. مرا به یاد روزهای جنگ می اندازد و یاد آدم هایی که جانانه از جان خود گذشتند. آن آدم ها نه سیاسی بودند و نه متعصب خشک. آن ها برای کشورشان جنگیدند. بسیاری از آن ها که با نیتی ناب به جنگ رفتند, دیگر نیستند و اگر هستند زندگی می کنند و نقشی در اتفاق های سیاسی کشور ندارند.
چندی پیش به همراه نیروی انتظامی به شهرک غرب رفتیم تا از برخورد پلیس با زنان عکس بگیریم. مردم جمع شده بودند و هر کسی چیزی می گفت. بیشتر مردم از این نوع برخورد راضی نبودند. در این میان مرد میان سالی با ناراحتی به یک سرهنگ نیروی انتظامی گفت: "دیروز دخترم را که از دانشگاه برمی گشت گرفتن و بردن. بعد از این که آزادش کردم تا صبح تو خونه گریه می کرد. دخترم همیشه حجابش درسته."  جناب سرهنگ هم با لبخندی به لب گوش می داد. مرد میانسال با عصبانیت گفت: "هر چه قدر جبهه داشته باشی چند برابرشو دارم این همه سال جنگیدم که این طوری بشه؟"  جناب سرهنگ حرفی برای گفتن نداشت.
آه و واویلاااااااا  کو جهاااااان آراااااا...... ممد.
۳۱ فروردين ۱۳۸۶

- بهروز بریم شام؟
- نه می خوام FRIENDS ببینم.
این مکالمه کوتاه تلفنی چند روز پشت سر هم تکرار شد و دیگر اصلان می دونست که من از ساعت ۹ تا ۵/۹ شب مشغول دیدن سریال FRIENDS  هستم. به همین دلیل یا دیرتر به بچه ها ملحق می شدم و یا از خیرش می گذشتم و تنها شام می خوردم.
Chanel 2 شبکه ای بود که آن را در حین ماموریت عراق پیدا کردم و تقریبا به تنها سرگرمی من تبدیل شده بود تا در روزهای قبل از شروع جنگ در هتل سلیمانی پالاس شهر سلیمانیه عراق ساعت هایی را با دیدن فیلم و سریال های آن سرگرم کنم.
تنها بدی که داشت این بود که به علت مشغله کاری و یا سفرهای متعدد به شهرهای مختلف کردستان عراق, نمی توانستم سریالی را که تازه کشف کرده بودم و مرا می خنداند, هر روز دنبال کنم. اما همان هم غنیمتی بود.

friends
و حالا پس از چند سال که از آن روزها می گذرد تقریبا برنامه هر شب من و فرزانه تماشای این سریال جذاب است به دور از ژست های روشن فکری و دیدن فیلم های پر محتوا! کمی هم باید خندید.
سورپرایز ولنتاین من مجموعه کامل این سریال بود که ۱۰ سال تمام در امریکا و بسیاری از کشورهای دنیا به نمایش درآمد و حالا تقریبا هر شب هر دو به شخصیت های آن نگاه می کنیم و می خندیم.
FRIENDS از جنبه ای یکی از بهترین سریال های طنز یا هجو ویا هر چیزی که دلتان می خواهد اسمش را بگذارید است که ۱۰ سال پیاپی و تا سال ۲۰۰۴ تولید و پخش شد با همان بازیگران و تنها چند لوکیشن مشخص; خانه دوستان و کافه پرک (Perk)  و گاهی هم لوکیشن های دیگر. اما چه طور می شود که بیننده پای تلویزیون می نشیند و ۱۰ سال تمام بازیگران همیشه گی را در لوکیشن های همیشه گی تماشا می کند و لذت می برد در حالی که تهیه کننده گان تلویزیونی ما حتی از عهده یک فصل آن برنمی آیند, آن هم بدون توهین به زبان و گویش های مختلف و یا تخریب زبان و لوده گی. بگذریم مقایسه احمقانه ای است. به هر حال بسیاری از داستان های روزمره زندگی را نمی توان در ایران به فیلم و سریال تبدیل کرد و فاکتورهای زیادی به علل مختلف باید از لیست موضوعات طنز ایرانی حذف شوند تا ما نتوانیم شاهد یک برنامه طنز ساده باشیم که به راحتی وضعیت زندگی مردم مان را به تصویر بکشد. در جامعه دو لایه ای ما بسیاری از اتفاق های ساده را نمی توان گفت یا نشان داد.  قرار شد که بگذریم.

۲۶ فروردين ۱۳۸۶
مجموعه ای از عکس های فرزانه را به همراه مصاحبه وی در سایت BBC البته به زبان اسپانیایی می توانید ببینید. برای دیدن گالری عکس ها بر روی کلمه Vea las imágenes  در زیر عکس اصلی مجموعه کلیک کنید.
صفحه 3 از 49
صفحه قبلی |<< << < ... 2  [3]  4  ... > >> >>| صفحه بعدی